BLOG PARIS PROMENADE 

HIER VIND JE IEDERE WEEK EEN NIEUWE BLOG OVER HET LEVEN VAN JE GIDS IN PARIJS. AVONTUREN EN VERHALEN DIE JE OOK KAN BELEVEN ALS JE MET ONS MEEGAAT OP ONZE WANDEL TOURS. 

LEESTIJD PER BLOG: 3 à 4 MINUTEN
VEEL LEESPLEZIER!


Tour de Chanson : Françoise Hardy

Mysterieus en meisjesachtig. Ook voor de jonge Bob Dylan had Françoise Hardy een magische uitwerking. Door die magie werd ze in de jaren ’60, toen alles mogelijk leek, in Frankrijk gepresenteerd als het antwoord op de Beatles. Een meisje van 18 versus een mondiale wervelstorm. Er zijn er voor minder uitgevallen en nooit meer opgestaan. 


Maar Hardy handhaafde zich. Glansrijk. 


Met haar chansons mélancoliques over relationele twijfels en angsten was ze eigenlijk eerder de Franse evenknie van de eveneens betoverende en bovenmatig ontwikkelde Marianne Faithfull. En net als Faithfull kwam ze uit de gegoede bovenklasse. Hardy werd geboren in het 9de arrondissement, toonbeeld van de 19de-eeuwse bourgeoisie. Haar vader was een fabrieksdirecteur. 


Hardy debuteerde op 18-jarige leeftijd met het dromerige, zelfgeschreven Tous Les Garçons et Les Filles. In dat liedje ontpopte ze zich als een observator en een loner die, terwijl alle meisjes en jongens elkaar vinden, alleen achterblijft. Koren op de molen van alle meisjes die zich met haar konden identificeren en van de jongens die ervan droomden om haar verloren tijd op te vullen. Ze zou er zelf later over vertellen: “Ik voel me absoluut niet aangetrokken tot het vrolijke. Eigenlijk ben ik op zoek naar schoonheid. Schoonheid in kunst komt vaak voort uit verdriet. Zoals (schrijver en dichter) Alfred de Musset zei: ‘De meest wanhopige liedjes zijn de mooiste.’” Het lied en de verschijning van Hardy, in een oogverblindend zwartwitjurkje, sloegen in als een bom. Binnen enkele maanden waren 500.000 exemplaren van de single verkocht. 


Hardy’s carrière was gelanceerd. Ze werd een stijlicoon voor studentes. Françoise ging letterlijk de hele wereld over. Zoals in Scheveningen op het beroemde Grand Gala Du Disque 1963. (Inderdaad, die editie met Godfried Bomans en dat ‘ene been van Marlene Dietrich’.) Omdat de mens nu eenmaal van overzicht houdt, behoorde Hardy voor een tijdje bij de stroming ye-ye. Net als de Sixties was dit genre jong, snel en wild. Johnny Hallyday, Claude François, Christophe. De Beatles - daar heb je ze weer - echode in She Loves You hetzelfde: ‘yeah, yeah, yeah!!’ Half jaren ’60 omarmde ook Serge Gainsbourg deze popstroming. Hij schreef in mum van tijd tientallen lichte liedjes voor evenveel jonge artiesten die overal vandaan leken te komen. Hij vertaalde een Engelstalig liedje It Hurts To Say Goodbye – ooit nog gezongen door Vera Lynn. Het resultaat Comment Te Dire Adieu betekende voor Hardy in 1969 een terugkeer in de hitparade. (Een volgende generatie leerde het nummer in de jaren ’80 kennen door de kopstem van Jimmy Somerville.)


De titel van Comment Te Dire Adieu werd toepasselijk toen ze een relatie aanknoopte met Jacques Dutronc, de cynische prins van de nieuwe generatie. Zelfs uiterlijk hadden de twee iets van elkaar weg, aan de buitenkant leken ze een prachtkoppel. Maar Dutronc was een onpeilbare womanizer immer gehuld in een fluweel pantser van ironie en verfijnde viriliteit. Dat leverde een relatie op van afstoten en aantrekken. Het zou in 1981 een levenslange verbintenis worden door een huwelijksbezegeling. Hoewel ze na verloop van tijd gescheiden gingen leven – zij in Parijs, hij op Corsica – is het paar nooit officieel uit elkaar gegaan. 


De jaren ’70 kenden voor Hardy een valse start. Maar 1973 betekende een triomfantelijke keerpunt. Nadat ze was bevallen van haar zoon Thomas ging ze de studio in. Het resultaat was één van haar indrukwekkendste prestaties: Message Personnel. De diepgaande compositie met prachtige melodieën was geschreven door Michel Berger, de latere echtgenoot van zangeres France Gall. Hardy schreef (een deel van) de tekst die over miscommunicatie in een liefdesrelatie en door merg en been gaat. In Huit Femmes deed actrice Isabelle Huppert het nog eens dunnetjes over. Huppert speelt in die film een stekelig en gesloten karakter. Het lied leek haar op het lijf geschreven.


Ook in Nederland liet Message Personnel zijn sporen achter. Uit onverwachte hoek. Willeke Alberti had midden jaren ’70 er een hit mee. Ze gaf er de kenmerkende Willeke Alberti-achtige wending aan met een vertaling: Als Je Komt Dan Zal Ik Thuis Zijn. Dat was in de periode dat ze als Rooie Sien hoge toppen bereikte met Telkens Weer


… En zo, voordat ik er erg in heb, staat mijn blog vol met mooie liedjes...

 

De financiële kant van de Olympische Spelen 

Het viel mij op in februari. Voor een gast die graag met mij het Louvre wilde bezoeken reserveerde ik tickets. Ik moest 2 keer kijken of ik de juiste kaartjes in beeld had: 22 euro voor een eenmalig entrée voor een volwassene. Olympische prijzen, noem ik dat. Afgelopen jaar was dat normaal rond 14 à 15 euro. 


Ook de Navigo-pass - maandelijkse abonnement voor de metro - is duurder geworden. Dat was al in 2023 aan de gang - aanvankelijk te wijten aan inflatie. Op weerstand van de veelal Parijse gebruikers is ons beloofd dat deze maandelijkse kaart niet verhoogd zal worden tijdens de Spelen. Daar staat tegenover dat “dagjesmensen” wel het kind van de rekening zullen zijn. Een enkeltje voor de metro kostte in de afgelopen jaren van 1,90 euro tot 2,10 euro begin dit jaar. Tijdens de Spelen zal dat het dubbele zijn! 


Afgelopen winter hoorde ik dat mensen een airbnb hadden geboekt. Na enkele weken kregen ze het bericht dat dat helaas niet door kon gaan vanwege een dubbele boeking. Met de verontschuldigingen van de eigenaar. De mensen lieten zich niet kisten en zochten driftig verder. Op dezelfde site waar ze een maand eerder hadden gezocht vonden ze dezelfde airbnb aangeboden – maar nu 2 keer zo duur! 

 


Over de hotels heb ik al eerder bericht. Om voor gasten te boeken kwam ik op hotelsites prijzen tegen die het 5-voudige waren van het normale tarief. Een hotel waar je normaal 200 euro per nacht voor betaalt kost je deze zomer minstens 1000 euro per nacht. En ook op de campings rond Parijs ontkom je niet aan de prijsstijgingen. Het lijken dus fantastische tijden voor de horeca, hotels, kamerverhuurders en campings. Zij betalen - buiten gebruikelijke belasting en huur – vrijwel niets extra’s aan de organisatie van het event en kunnen wel volop cashen in juli, augustus en september. 


Maar dit is slechts ten dele waar – als we inzoemen op de Olympische Spelen van 2012. Sporteconoom Willem de Boer van de HAN University of Applied Sciences: “In Londen - OS2012 - waren er ondernemers die zeiden: ‘Je kan hier een kanon afschieten, waar zijn onze klanten?’ Met andere woorden: een kroeg naast Roland Garros draait deze zomer misschien een betere omzet dan die naast het Louvre.” 


En dat klopt inderdaad. Want de laatste weken sijpelen meer en meer artikels door waarin te lezen staat dat de enorme prijsstijgingen aan het stagneren zijn. Kamers van gemiddeld 200 euro komen voor deze zomer nog nauwelijks boven 400 à 500 euro uit. De vraag lijkt het aanbod toch niet te kunnen volgen. 


Als niet alles goud is wat er blinkt, wat is dan de reden om zo’n gigantisch spektakel als de Olympische Spelen te organiseren? Het is zowat een wetmatigheid dat de organisatoren over het begrote budget heengaan. De afgelopen 8 edities (sinds Barcelona 1992) hebben te kampen gehad met tientallen procenten budgetoverschrijding. In Parijs is het niet anders. 

Wat is dan de reden om zo’n festijn te organiseren? Prestige? Alsof Parijs dat nodig heeft. Om een stad of land op de kaart te zetten? Parijs vind je zonder gps (bij wijze van spreken). Voor opkomende (soms discutabele) landen zoals China (Peking OS2008), Brazilië (Rio OS2016), en Quatar (WK voetbal) is zo’n sportfestijn belangrijk om zich te vestigen of aanvaardbaar te worden. En daarin speelt geld geen rol. Het IOC is blij dat een klassiek land als Frankrijk zichzelf naar voren schoof als kandidaat voor OS2024. 


Welk voordeel blijft er dan over om dit evenement te organiseren? Parijs zet volop in op de ontwikkeling van de plaatselijke bewoners in de banlieue. In het bijzonder het Olympische dorp-project in Saint-Denis. (Ik heb in maart hierover een blog geschreven.) Bovendien hebben de Fransen de onnavolgbare fixatie op 100 jaar-vieringen. Deze Spelen worden exact 100 jaar na de vorige editie georganiseerd. Maar voor deze illustere mijlpaal betalen we wel een prijs – letterlijk en figuurlijk. 

                                       

Informatie deels ontleend aan: In Parijs stijgen de prijzen op weg naar de Spelen, maar niet iedereen profiteert (nos.nl) 


Cité de la Mode et du Design 

Het gebouw heeft me altijd gefascineerd. Typisch postmoderne architectuur. Langs de Seine op rive gauche, terwijl de Notre Dame uit het zicht verdwijnt. Uit het niets kronkelt een neongroen, wormachtige reptiel en steekt boven het water uit. 


De functie van het gebouw is typisch Parijs: Les Docks - Cité de la Mode et du Design. De modeschool van Parijs, waar ook restaurants, bars en winkels te vinden zijn die van alles met design te maken hebben. De plek is een ontmoetingscentrum voor ontwerpers, ambachtslieden, vertegenwoordigers van topmerknamen en modeliefhebbers. Hier worden de grenzen van de verschillende kunstwerelden verkend en vermengd. Zoals mangastripboeken, filmanimatie, tekenen, schilderen, beeldhouwen, videogames... Aan de basis van dit alles ligt het Franse Instituut voor Mode (IFM)  – met 150 masterstudenten en 2.000 professionals in opleiding in mode, textiel en design. De school organiseert vaak conferenties die toegankelijk zijn voor het publiek en heeft een eigen referentiebibliotheek voor echte modeliefhebbers.


Les Docks ligt in het 13de arrondissement, één van de districten die het meest met de voeten in de 21ste eeuw staan. In de schaduw van de Bibliothèque Mitterrand. Hierbij hoort uiteraard het restaurant met de beste veganistische gerechten in Parijs. Deze geheel natuurlijke namaakhamburgers, hotdogs en andere lekkernijen in Amerikaanse stijl zijn smakelijker dan je zou verwachten. Maar blijf niet alleen eten in de Cité de la Mode; er is hier genoeg te doen op het gebied van nachtelijke activiteiten. Ga naar de bar op het dak, Nuba, waar een tropische cabana-achtige sfeer je naar de andere kant van de evenaar brengt. Nuba kweekt zelfs verse munt achter de bar, en de servers gebruiken het kruid royaal in hun zelfgemaakte cocktails. Klassieke witte tenten en mini-hanglampen zorgen voor de feestelijke sfeer. Dan is er nog de Moon Roof, waar je kunt ontspannen met een gearomatiseerde waterpijp en een drankje met zicht op de Seine.


15.000 m² is opgedeeld in verschillende secties – om te creëren, winkelen, eten en feesten. Een andere club heet Wanderlust met een programma dat verdeeld is over hiphop, electro en funk en ook in het weekend dé place-to-be is. Elk zaterdag beleef je hier activiteiten zoals yoga, tafeltennis en Crossfit op het enorme terras. Zondagen zijn ideaal om de kinderen mee te nemen, wanneer het terras verandert in een gigantische speeltuin inclusief leuke workshops.


Meer blogs van PARIS PROMENADE 
                    en nog véél meer over uw favoriete stad leest u op...