Trump in mijn tour


Komende week kiezen de Amerikanen hun president voor de komende 4 jaar. Die verkiezing leeft ook in Frankrijk. Vorige week werd bijvoorbeeld iedere dag op het Franse journaal een reportage uitgezonden over de stemming in Florida, een zogenaamde swing state. Een staat vol pensionado’s waar de uitslag allesbehalve vast staat. Iedere dag een reportage over vooral 70-plussers die elkaar het leven zuur maken, omdat ze óf pro-Joe Biden zijn óf door willen gaan met nogmaals 4 jaar Donald Trump. Er was zelfs een shot te zien van ouderen die vergaderden met een eettafel vol vuurwapens! Dat recht is namelijk verankerd in de grondwet.

Terug naar Parijs. De Franse diplomatieke verhouding met Donald Trump is de laatste jaren op z’n zachtst gezegd: behelpen. Emmanuelle Macron, onze president, probeerde aanvankelijk goede maatjes te worden met Trump. Maar ja, voor een vriendschap heb je twee personen nodig en Trumps persoonlijkheid is voer voor psychologen. Uiteindelijk is er een soort onbeholpen haat-liefde relatie uitgerold. Trump kwam meestal één keer per jaar langs in Parijs. Zoals bijvoorbeeld in 2019 voor 75 jaar D-Day, de herdenking van de bevrijding van Europa op de stranden van Normandië. Trump sliep dan met zijn vrouw in de Amerikaanse ambassade, pal naast het Élysée, waar Macron met zijn vrouw Brigitte woont. 

Trump was danig onder de indruk van Brigitte. ‘Voor haar leeftijd ziet ze er nog goed uit’, complimenteerde hij haar op een manier die kenmerkend is voor hem. Deze onverbloemde taxatie van Brigitte sprak hij overigens al uit nadat de Trumps twee jaar daarvoor te gast waren geweest op het défilé op Quatorze Juillet. U weet wel, die optocht waarbij militaire voertuigen en de brandweer en de politie Place de la Concorde passeren en de straaljagers over de stad razen met de tricolore uit de uitlaten. 

Trump was niet alleen onder de indruk van Brigitte, maar ook van het défilé. Hij wilde ook zo’n parade invoeren in de Verenigde Staten, namelijk op 4 juli, de Amerikaanse nationale feestdag. 10 dagen vóór de Franse tegenhanger. Plannen die trouwens (nog) niet helemaal uit de verf zijn gekomen. De belangstelling was evenredig aan die van zijn inauguratie in 2017 en bleef ver achter bij zijn verwachtingen.

Wat Trump wèl is gelukt, is dat hij een oprechte ruzie veroorzaakte in een van mijn tours. Het was op een heel fijn pleintje in Montmartre dat het onmogelijke gebeurde. Montmartre staat bekend om zijn street art. De wijk hangt ermee vol. Vaak worden creaties van lokale kunstenaars in hun ateliers voorbereid en daarna op de muren van Montmartre geplakt. Street artists reageren constant op elkaar. Het komt voor dat ik drie dagen achter elkaar een tour geef in Montmartre. Dat klinkt misschien repetitief, maar het is absoluut geen straf om dat te doen. Want iedere dag is er iets nieuws te zien. Vorig jaar hing er een heel bijzonder stukje street art op Place Émile-Goudeau: het gezellige, boomrijke plateau bij het oude atelier van Picasso, Bateau Lavoir. Doorgaans erg druk, vooral op het terras met een prachtig zicht op Parijs.

Vroeger hing halverwege de tour een beeltenis van Barack Obama. Als wij Obama passeerden wist ik door de reactie van mijn gasten meteen wat hun politieke kleur was: rood of blauw. Ik wist meteen wat voor vlees ik in de kuip had en daar kon ik dan mijn woorden op aanpassen. Of wijselijk zwijgen. De meeste street art gaat tijdelijk mee en Barack Obama was na enkele maanden vervallen. Zomer 2019 hing er even verderop ineens een andere president: Donald Trump. Een street artist had hem flink onder handen genomen. Donald Trump had een Donald Duck-masker op. Of was het nu andersom? 

Als we arriveren bij die spotprent zijn de reacties meestal niet van de lucht. Vorig jaar volgden twee koppels uit de Verenigde Staten mij in de tour. Die liep op een bepaald moment volledig uit de hand. Eén koppel was absolute Trump-aanhangers, terwijl het andere koppel niets van hun president moest hebben. Zij waren geen fan van zijn beleid en in hun ogen verdeelde hij ook het land. Dus die gingen met elkaar volop in discussie op een druk Place Émile-Goudeau. De situatie verhitte zodanig dat een van de mannen boos wegliep. O jee! dacht ik. Dus ik achter die man aan: ‘Are you okay, sir? Are you able to continue the tour with us, please?’ Uiteindelijk wist ik hem te kalmeren; hij was immers op vakantie. Gelukkig gold ook voor hem dat Parijs uiteindelijk een pleister op de wonde kan zijn.

U ziet: in Parijs hebben wij zo onze eigen redenen dat na de verkiezingen de tweedeling in Amerika weer snel enigszins oplost.